پنجره چوبی

یکی از تفریحات سالم این روزهای من این شده که میرم تو سایت آی ام دی بی و توی قسمت رده بندی سالانه فیلمها و ژانر ها آنقدر وول میخورم که یک فیلم کمدی با بیشترین امتیاز را پیدا میکنم و یه نگاهی به عکسها می اندازم و اگر از وجنات فیلم خوشم اومد مرحله دوم که سرچ کردن لینک دانلود باشد را آغاز میکنم. قربونش برم همه لینکهای سالم و زیرنویس دار رو همین سایتهای ذیقققی که آخر آدرسشون هم دامین کشور دوست و برادر و تحریم ستیز هندوستان را یدک میکشد، ارائه میکنند!

تازه از اینجا مرحله سوم تفریحات سالم ما شروع میشود که همانا دانلود ششصد هفتصد مگ فیلم با اینترنت آش و لاش معلوم الحال است. حالا این در حالی است که بدون اغراق (یا اقراغ یا اغراغ یا اقراق؟) قریب به دویست سیصد تا فیلم دستچین شده دارم که هنوز ندیدم! و نمیدونم این چه بیماری ناشناخته ای است که دوست دارم حتما فیلم هایی که دانلود میکنم رو ببینم ؟ اصلا نمی دونید دیدن خاموش روشن شدن چراغ سبز مودم موقعی که مثل خر تو گل گیر کرده و داره بمیر بمیر دانلود میکنه چه آرامشی میده به من...

جمعه عصر بود و هوس کردم با یه فیلم کمدی تحسین شده سال 2011 یه کم قهقه بزنم و بعد از تموم شدن فیلم دیدگاهم نسبت به زندگی تغییر کنه!

50 / 50  اسم این فیلم بود. داستان پسری بود که رانندگی نمیکرد بخاطر اینکه پنجمین عامل مرگ و میر در دنیاست و یه آدم مثبت به معنی کلمه بود، همون اولای فیلم سوژه درام  شد و این بابا سرطان نخاع گرفت.

یه لحظه شک کردم نکنه کارگردان خواسته یه کار خلاقانه انجام بده ، مخاطب رو با انگیزه دیدن کمدی پای فیلم درام نشونده که اینجوری به ریشش بخنده! ولی در ادامه متوجه شدم امتیازهای سایت آی ام دی بی، بی جهت نبود. در حقیقت تو این فیلم شما به تلخی های زندگی خواهید خندید و حتی در حین شیمی درمانی هم خنده تان قطع نمیشود...

جایی از فیلم دکتر به این پسر ترسو می گوید شانس زنده ماندن تو پنجاه پنجاه است و از اینجا دقیقا آدم جدیدی متولد میشود بر مبنای همین تفکر 50/50 و بقیه داستان که دیدنش بدون شک خالی از لطف نیست.

دیدن این فیلم تجربه جالبی است از اینکه خندیدن به تلخی ها کار عجیبی هم نیست.