امروز ظهر چند نفر از نزدیکان رو داشتم میرسوندم فرودگاه امام. نواب و جمهوری ترافیک شدید بود. احساس کردم کولر دیگه خنک نمیکنه. چشمم خورد به آمپر آب ، دیدم در شرف جوش آوردن هستیم. و متعاقب آن همون صحنه خاطره انگیز که راننده بدبخت کاپوت رو میزنه بالا و در رادیت رو با لنگ قرمر باز میکنه و شلیک بخار و آب جوش.... داشت به ذهنم می آمد که سریع کولر  رو خاموش کردم.

تا عوارضی کنار بهشت زهرا رفتیم و دمای آب کمی بهتر شده بود که چشمم خورد به کانکس امداد خودرو. زدیم بغل و پیاده شدیم. آقا چه هوایی بود، یک چیزی تو مایه های همون کویر شهداد کرمان، ساعت دو ظهر آخرین روزهای چله تابستون! اصلا پیش بینی نمی کردم تعمیرکاری که میاد سراغ ماشین اینقدر به کارش علاقه داشته باشه. خیلی برخوردش خوب و حرفه ای بود. همین که مشغول عیب یابی بود همه چیز رو برای ما توضیح میداد.

معلوم شد مشکل از ترموسات بوده و البته درپوش رادیات هم خراب شده بود. سیم ثانیه لوازم رو آورد و تعویض کرد و یک استارت زدم و یک کولر گرفتم و خلاص!

کلا ده دقیقه اونجا معطل شدیم و به موقع به پرواز رسیدیم. اما در راه برگشت که دیگر کسی توی ماشین نبود داشتم به اون نگون بخت هایی فکر میکردم که بجای سمند ، پراید ، پژو و این ماشین های ژانر پیکان، مثلا لیفان دارند یا ام وی ام یا حتی هیوندای .... واقعا ترموستات یا در رادیات این ماشین ها تو دست هر تعمیرکاری پیدا میشه؟ اصلا این ماشین های رنگ و وارنگ خارجی که هر روز دارند وارد میشن چقدر وسط جاده های کویری و کوهستانی این مرز پر گوهر قابل اطمینان هستند؟

ماشین های ایرانی هرچقدر هم که بد باشند از این نظر خوبند.